در دل تاریکیِ درد نوری هست که نامش “امید” است.
بیماری شاید جسم را خم کند اما روحی که به آرامش دل بسته هرگز نمیشکند.
تحمل رنج هنر دلهاییست که میدانند پس از هر شب ، طلوعی در راه است.
آنان که با لبخند درد را در آغوش میکشند، قهرمانان خاموشیاند که به جای شکایت به فردا ایمان دارند.
آرامش نه در نبود رنج بلکه در پذیرش آن با نگاهی روشن و دلی امیدوار است.
و چه زیباست انسانی که در میان زخمها ، هنوز به شکوفهها فکر میکند…