گاهی باید زندگی کرد حتی در لحظات سخت

گاهی زندگی برای بعضی‌ها ساده‌تر می‌گذرد…
اما بعضی‌ها هر صبح قبل از اینکه روزشان شروع شود باید با درد با دارو با آزمایش و با نگرانی روبه‌رو شوند.
اگر تو از آن آدم‌هایی هستی که با رنج بیماری دست‌وپنجه نرم می‌کنی بدان که تو فقط یک «بیمار» نیستی؛ تو انسانی هستی که هر روز شجاعانه‌تر از خیلی‌ها زندگی می‌کند.
امید برای ما شاید یک واژه‌ی ساده نباشد امید یعنی نتیجه‌ی آزمایشی که کمی بهتر از قبل باشد…
یعنی یک شبِ بدون درد…
یعنی پزشکی که با لبخند بگوید «اوضاع پایدار است»…
یعنی اینکه با همه سختی‌ها باز هم برای فردا برنامه داشته باشی.
کسی که با بیماری زندگی می‌کند معنای واقعی صبر را می‌فهمد.
می‌فهمد که زندگی فقط در روزهای بی‌درد خلاصه نمی‌شود.
گاهی درست وسطِ رنج وسطِ خستگی وسطِ اشک جوانه‌ای از امید رشد می‌کند که هیچ طوفانی توان خاموش کردنش را ندارد.
تو قوی‌تر از چیزی هستی که فکر می‌کنی.
بدنت شاید خسته شود اما روحت هنوز ایستاده است و تا وقتی روحت ایستاده، زندگی ادامه دارد.
امید داشتن به این معنا نیست که درد وجود ندارد به این معناست که باور داری این درد، تمام داستان تو نیست.
فصل‌های سخت می‌آیند اما کتاب زندگی تو هنوز ادامه دارد…
و چه بسیار صفحه‌های روشنی که هنوز نوشته نشده‌اند.
برای خودت برای رویاهایت برای لبخندهای کوچکی که هنوز در راه‌اند امید را نگه دار حتی اگر به اندازه یک نور کوچک در دل تاریکی باشد.

چون گاهی همان نور کوچک ، دلیل ادامه دادن است. 🌱